دعا کردم که برگردی.

 خدارا تا سحرآن شب ، صدام کردم که برگردی

کنارپیچک زردوخاموش باغچه ماندم

تمام لحظه ها یم را ، فنا کردم که برگردی

من ازآواز پاییزی شدم دلگیر

ومی دانم چه بیهوده دلم را ، مبتلا کردم که برگردی!!!

گفتم اگه بارون نيامد چي؟

 گفتي اگه چشماي تو بباره اسمون گريش ميگيره ...

گفتم :يه خواهش دارم وقتي اسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار

 - گفتي به چشم ...حالا من دارم گريه ميکنم و اسمون نميباره ........

تو هم اون دور دورا ايستادي به من ميخندي....

                    بین من و عشق تو فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

                    گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

                    تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

                    جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت وپناهت به سلامت

                    بگذار بسوزد دل من مسأله ای نیست

                                                                           «از مریم حیدرزاده»

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم          مختر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب          روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد          قرض میداد به ما هر چه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم          رنگرفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر ازمعجزه و الهامست          کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران          غافل از ان دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمیرفت به این زودی ها          دل، پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه نیما میشد          وبه یادش همه شب، ماه چراغانی بود         

کاش اسم همه ی دخترکان اینجا          نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

گاش چشمانپر از پرسش مردم کمتر          غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

کاش دنیای دل ماشبی ازاین شبهابود          غرق هر چیز که میخواهی ومیدانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم          راز این شعر همین مصرع پایانی بود

و او نبیند و هرگز نداند که چرا در زیر باران خیس نشد.

از دور، شاهد سوختنش بودم

و خود نیز اشکها پیاپی و بی قرار سرازیر میشدند،

از گونه های سرخ شده.

حرارت اتش دیگر تمام شد.

اثری از انها در چشمانت نیافتم.

همه خاکستر شدند و در تسمتن غروب، محو.

شعله اش اخرین نفسها را زد و مرد.